Rrapo Hajredin Danushi

Qeveria pretendon zgjidhjen përfundimtare të problemit të pronave me Strategjinë 2012-2020, por kjo strategji duhet rishikuar sepse nuk përputhet as me detyrimet kushtetuese dhe as me kërkesat e Gjykatës Europiane të të Drejtave të Njeriut (GJEDNJ). Strategjia 2012-2020 shtyn afatet kohore, mbyll ciklin e luftës së klasave që filloi në 1945 dhe mbron korrupsionin postkomunist me pronat. Strategjia është e gabuar pasi e ka fragmentarizuar problemin e pronës sipas zërave kadastrale. Legjislacioni për pronat është defektoz, është haptas në shkelje të detyrimeve kushtetuese dhe të drejtës së pronësisë. Metodologjia, mbështetur te kompensimi, mbron përvetësimet që kanë bërë pushtetarët në këto 20 vjet. Çdo pronë që nuk i kthehet subjektit të shpronësuar është një faturë financiare dhe e vetmja zgjidhje në përputhje me nenin 41 të Kushtetutës mbetet kthimi fizik i pronës së shtetëzuar tek i zoti. Qeveria dhe Kryeministri Berisha, më parë se ndërtimet e paligjshme, duhet të legalizojë dhe të kthejë tek i zoti pronat që kanë zot. Kthimi nuk ka nevojë për 16 ligje me pengesa e kufizime sipas zërave kadastrale dhe për 8 institucione. Procesi i kthimit bëhet me një ligj të vetëm dhe nga një institucion, duke u bazuar në regjistrat e shtetëzimit komunist, që shteti i disponon. Tokat me të cilat Qeveria me strategjinë aktuale pretendon se i disponon për kompensim të subjekteve të shpronësuar, le t'u jepen sipas rastit pseudo-pronarëve dhe politikanëve për pronat që do t’ju hiqen nga reforma, pasi i kanë përfituar padrejtësisht me ligjet e miratuara pas vitit 1991. Kjo ka futur konflikt dhe përçarje në popull; shtetasit po kërcënojnë dhe vrasin njëri-tjetrin, konflikti dhe krimi është futur edhe brenda familjes. Nga Shoqata e Pajtimit Mbarëkombëtar janë raportuar mbi 6000 vrasje për motive pronësie. Kjo plagë e rëndë po bëhet bashkudhëtare e një tranzicioni që po tejzgjatet njëlloj si tranzicioni nga socializmi ngadhënjimtar në komunizëm. Do të jetë kriminale nëse Kryeministri, Qeveria dhe politika nuk do të reflektojë dhe nuk do ta korrigjojë këtë strategji, por do të vijojnë me të. Që ti jepet fund falsitetit demokratik 1991-2012, duhet që pronën, që Diktatura me akte nënligjore e morri padrejtësisht (neni 1 i ligjit 9235), shteti demokratik ka detyrim kushtetues t’ia kthejë me ligj. Diktatori i ka ruajtur në Arkiva dokumentet e pronësisë dhe e drejta e pronësisë subjektit të shpronësuar, nuk i është mohuar as në kohën e Diktaturës (Vendimi Unifikues i Kolegjeve të Bashkuara të Gj. Lartë nr 24 dt. 13. 03.2002). Strategjia e Qeverisë e konstaton anarkinë e titujve të pronësisë, por e maskon shkakun e vërtetë që është neni 8 i ligjit 7501, që e la trashëgim Ramiz Alia. Asnjëherë nuk është analizuar fakti se përse është shkelur afati 3 vjet që përcaktoi neni 181 i Kushtetutës për të rregulluar titujt e pronësisë sipas parimit “e blerë, e dhuruar e trashëguar”. Nxitohet për kompensime, në një kohë kur nuk është bërë ndarja se cilat janë pronat e shtetit dhe cilat janë pronat që shteti i ka grabitur. Kanë kaluar 20 vjet dhe akoma nuk ka përfunduar procesi i kthimit dhe absurditeti shkon deri atu sa hartat do të saktësohen në vitin 2020. Strategia e Qeverisë 2012-2020 për pronat është e njëjta me rekomandimet e dhëna prej Bankës Botërore, që e kanë orientuar problemin e pronës në rrugë të gabuar. Fatkeqësisht kjo rrugë kriminale është financuar nga Banka Botërore, FMN, USAID dhe është favorizuar nga heshtja e disa ambasadorëve dhe e disa institucioneve ndërkombëtare. Avokatura e Shtetit e mashtron Këshillin e Europës dhe raporton se edhe vendimet e Gjykatës së Strasburgut janë ekzekutuar, kur ato nuk janë ekzekutuar. Që zullumet e politikanëve me pronat të ndalen, duhet që personat e interesuar të dërgojnë në Strasburg ankesat qoftë për kthime, për kompensime apo mos ekzekutime.