Qetësi në Medelín

Rezart Prifti

Po po, Medelin! Mbaje në mendje të lutem atë që ke kur dëgjon emrin e këtij qyteti shumë të bukur por dhe famëkeq.

Tani duke mbajtur këtë në mendje shiko rreth e rrotull në këtë Medelinin tonë.

Një qetësi e frikshme ka rënë përreth.

Nuk flitet më për njerëzit se ata janë të parëndësishëm.

Nuk flitet për të rinjtë se ata nuk duken, edhe ata që i vështrojnë i kanë marrë zët, se këtyre të vjetërve të sotëm u kujton kur ishin vetë të rinj dhe sa të frustruar e të ndrydhur kanë qenë.

Nuk flet njeri për mësuesit që padashje po vrasin gjenerata të tëra fëmijësh, madje as prindërit nuk flasin se nuk e dinë se ku i çojnë fëmijët, mendojnë se në shkollë.

Nuk flet njeri për pedagogët, që po bëjnë dosjet çarcaf për të ikur në Kanada dhe po zëvendësohen nga ekonomistë mediokër, Kristalsa dhe madje njerëz me precedentë penal, po rrijnë e denigrohen në mjedise dhe mendësi stallash pa i bërë njeriu përshtypje se është frika e madhe e bukës së kësaj çik elite përballë grykësisë dhe miopisë së Derrave në Fermën e famshme të Orwellit.

Nuk flet njeri për mjekët që po çajnë ferrën, po denigrohen në vendin ku janë, po trajtohen si të pandehur ashtu si nuk trajtohen kriminelët më të mëdhenj të këtij vendi, edhe këta janë zëvendësuar nga kasapë, tru-shkulur që nuk njohin bazat e anatomisë dhe një brez i ri mjekësh kokainaxhinjsh.

Nuk flet njeri për fermerët që u iku jeta përpos mediokritetit, në mjerim. Me një shtet që me mbi 100.000 fermerë bën sikur jep 80 projekte në vit, nuk u mundëson asnjë lloj infrastukture dhe përherë i ka trajtuar si skllevër të kohëve moderne. Fermeri përpos fatkeqësisë që trajtohet nga një shtet i papërgjegjshëm, ka kusurin të bjerë pre e makinacioneve të monpoleve të lloj e sojëve duke derdhur me gjithë injorancën e tyre në rrugë dhe qumështin, domaten, bostanin dhe ç’ka ka bërë në sezon. Në fund asnjë prej tyre nuk ka siguruar për fëmijët e tyre minimumin e daljes nga bataku i mjerimit migjenian.

Nuk flet njeri për artistët që po palosen skenave një e nga një në gërmadhat e një historie të turpshme të shkruar në kohë moderne në mes të Evropit. Ata që mbajtën shpirtin gjallë për festa, në teatro, filma që të edukonin dhe ata që për dekada me rradhë na bënë të qeshnim me humor dhe të qanim me aktrim. Sot ata përballen me mosmirënjohje, me tallava, me mos-vlerësim, me artistë që turpërojnë fjalën artistë.

Këta të fundit sot qajnë vet për të marrë pensionet, qajnë vet për një ndihmë në spital se po vdesin rrugëve, qajnë vet se nuk kanë ku mbajnë një shfaqe. Por prapë qajnë bukur, qajnë me hijeshi, qajnë me romuz e qajnë me dinjitetin e një artisti.

Nuk flitet më për qytetet që janë bërë të pajetueshme. Të pajetueshme nga braktisja masive dhe të lëna në mediokritetin e kotësisë së egzistencës por në mëshirën e bukurisë së natyrës dhe qetësisë. Të pajetueshme nga betoni masiv, rrugët e pambaruara, të shkëlqyera dhe të hapura në pafundësi. Të pajetueshme nga ajri kancerogjen dhe nga zhurma që i ka kthyer gjithë njerëzit në psiqik sepse është kthyer në standardin e qetësisë.

Nuk flitet për fshatrat që jetojnë në mesjetë në mes të evropit si fiset Zulu.

Nuk flitet për natyrën që pemët po ja hanë, ujin po ja thajnë dhe kafshët po i bëjnë pelice, tapete dhe ornamente lokalesh për barbarët te porta.

Por për çfarë flitet?

Një vorbull e punëve të kota krijohet në kësi rastesh dhe është rezultat i dy faktorëve. E para, është sepse Atyre thjeshtë nuk ju kërcet! Po po! Nuk ju kërcet! Nga rehatia e marrjes së hakut të gjithë Shqiptarëve, nga frika e humbjes se çka kanë vjedhur, nga sikleti se një ditë sistemi mund të kthehet me kokë poshtë e tu përmbyset bota, nga therori që u jep se një ditë mund të vendoset drejtësi, qoftë kjo Spakjane apo shqiptare, është e pamundur të shikosh Shqipërinë dhe Shqiptarët se çfarë po u vëlon në kokë dhe u zien në shpirt.

E dyta, ata nuk janë qytetarë të Shqipërisë, ata janë turistë në vendin e tyre. Ata nuk vishen këtu, shumë pak ushqehen këtu, nuk shërohen këtu, nuk arsimohen këtu, madje as seks nuk bëjnë këtu por jashtë.

Këtu flitet për tollovi, për ballkone, për gjuzra, për KÇK-ra, për SPAK-ra, për për horra, për kriminelë, për vrasje, për përdhunim, për depresion, për drogë, për PPP-ra dhe për lloj e soje gjërash që prodhojnë një realitet të frikshëm dhe në nxitje të qelizave kancerogjene dhe stres.

Po këtu edhe ata pako njerëz që flasin nuk dëgjohen!

Nuk dëgjohen ekspertët e ekonomisë që u doli fyti vetëm e vetëm nga ndërgjegjia profesionale se e dinë që nuk i pyet njeri.

Nuk dëgjohen mjekët që ministria kriminele u kërkon të bëjnë më pak operacione.

Nuk dëgjohen studentët që po rrihen në auditore leksionesh.

Nuk dëgjohen nxënësit që po u shpërndahet droga brenda në shkollë.

Nuk dëgjohet ai polici që thotë e di por duhet të mbaj kalamajtë me bukë.

Nuk dëgjohet pedagogu që flet për edukimin por kanari që flet për të kundërtën.

Nuk dëgjohet ai gazetari që thotë shyqyr që lëviza nga ai dreq televizion telenovelash se edhe kur bënim urinën e kishim me kontroll mos shanim qeverinë.

Nuk dëgjohet fermeri për rimbursim se thërritet për ditën e tokës në mes të nëntorit.

Nuk dëgjohet…

Pa me thuaj tani i dashur lexues, a është njësoj me atë që kishe në mendje për Medelinin? Por ti e di që nuk po flas për të, por për këtu…

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Të tjera

Abissnet