Një përrallë për Teatrin

Nga Romir Zalla

U bënë pesë muaj që Teatri na është bërë si pjesëtar i familjes. Sidomos muajin e fundit kur çdo natë mblidhemi ne shtëpi dhe gjejmë fëmijët “të shpartalluar” nëpër divanë që pyesin përgjumësh: Po sot a e shpëtuat Teatrin? Mbrëmë i gjeta zgjuar. Sa hyra ne shtëpi më thanë: Na trego një përrallë. Dhe përralla nisi kështu:

Disa njerëz të mirë kishin një Nënë të vjetër që përpiqeshin ta mbanin gjallë me aq sa mundeshin, duke punuar kokulur dhe pa u ankuar. Një ditë mjekja e lagjes iu tha: Nëna juaj ka vdekur. Mjeku i familjes tundte kokën. Si vdiq? Vdiq. Mbaroi. Ata e kishin nuhatur që ajo kishte kohë që ju jepte me pak ilaçe, edhe ato vetëm serume dhe ilaçe të skaduara, ia kishte hequr kartelën nga spitalet europiane …por nuk po e kuptonin. I kërkuan sqarim. Ju nuk dini ç’kërkoni – tha ajo dhe tundi flokët. Hajde flasim aty pranë nënës – i thanë. Por ajo nuk shkoi. Takoi ca të afërm të tjerë dhe bënë muhabet aspirinash, kompresash me ujë të ftohtë dhe banjash termale. Ndërkohë doli një mjek popullor. Mos u bëni histerikë. Ju kam gjet një nënë te re – tha ai dhe iu tregoi nje foto me ngjyra – Kjo osht nona lale. Hajde pimë një kafe dhe folim.

Vajtën ca të afërm te tjerë me shpresë nga ai që se pret. Pinë kafe po nuk e kuptuan si do i shkonte halli nënës. Të afërmit u shqetësuan. Të gjithë përpiqeshin si të mundeshin të ndihmonin. Disa shpresat i kishin te shefi i pavionit. Pse nuk fliste ai? Ai kishte 20 vjet që e ndiqte të moshuarën. Më në fund Ai foli. Ç’plasje keni? Ajo ka vdek që para 20 vjetësh po se keni kuptu se nuk ju kom tregu kastile. Kot mundoheni me e mbajt gjallë. Tani mos folni se kom pru një magjistar që t’ju boj nji arkivol xhami si ai i Borbardhës. Futeni nonën aty dhe kur të keni kohë futini noi të puthme. Ishalla zgjohet. Ndërkohë ju kom pru dhe 7 xhuxha që të rruajnë Borbardhën dhe një njerkë plakë që ngjan si goc e re me moll te dora. Ju pret te liqeni.

Le që ju nuk e meritoni me qen të afërmit. Te afërmit e vërtetë nuk rrojnë më. Ata u mërzitën shumë, disa u revoltuan, disa i dhanë të drejtë shefit të pavionit, disa kishin akoma shpresa tek mjeku popullor me aparat fotografik në dorë. Por nëna vazhdonte të lëngonte. Disa e quanin paciente, disa kliente, disa plakaruqe e shëmtuar, po për ata është Nënë. Një ditë shefi i pavionit tha se do i hapte kartelë dhe me ca doktorprofesora të tjerë do vendosnin që t’i hiqnin tubat e oksigjenit. U mblodhën të afërmit të revoltuar. Dikush ishte nervoz, dikush kërkonte ilaçe nga jashtë, dikush shpresonte te mjekësia popullore… por nuk ndodhi gjë. Një moment u tund spitali. Të gjithë mjekët thanë ra plaka nga krevati. Por jo. Ajo ishte aty. U çua, qeshi dhe kërkoi te hajë diçka. U ngritën të afërm te tjerë nga anë e anës, komshinj, kushërinj, njerëz me shkollë, mjek të tjerë dhe ca që lozin doktorësh… të ndihmojnë, të solidarizohen… Por jo. Shefi i pavijonit e kishte në dorë. Ai bashkë me mjekët e fshatrave përreth firmosën që ta mbysin…

Këtu ndalova se mendova se fëmijët i kishte zënë gjumi. Ndërkohë që tentova të largohem djali pyeti: Po mjekët e jashtëm dhe drejtori i spitalit çfarë thanë?

Do t’jua vazhdoj përrallën nesër – iu thashë dhe fika dritën.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Të tjera

Abissnet